Marokko  2017-2018

Klik hier voor de update

Deel 01:

Marokko stond vorig jaar al op het programma maar omwille van de verbouwing kregen we ons niet opgeladen om de camion in orde te zetten en de trip te ondernemen. Dit jaar is dat wel gelukt. De hele maand november zijn we bezig met de camion te prepareren en de reis voor te bereiden. Omdat Cindy niet zoveel verlof heeft als ik vertrek ik een week vroeger. Cindy heeft een vlucht geboekt vanuit Eindhoven naar Marrakech. Als alles goed zit zien we elkaar daar na een week terug, Insjallah.

Een dikke 3000km heb ik voor de boeg. Omdat onze bolide niet van de snelste is en ik alleen rijd, kan ik maximum een 500-tal kilometer per dag doen. Dat betekent dus een minimum van zes rij-dagen zonder dat er iets fout gaat. Ik heb een tweetal dagen reserve gerekend, you never know. Helemaal alleen ben ik wel niet want mijn dikke vriend Mavro vergezelt me op the long way down.

Langsheen de route heeft Cindy om de paar honderd kilometer een overnachtingsplaats gezocht niet ver van de autostrade. Afhankelijk van de tijd en de vermoeidheid kon ik dan kiezen of ik stopte of nog een beetje verder reed tot de volgende stop. Hieronder de eerste stop enkele kilometers boven Orleans.

Af en toe een kleine pauze om onze vriend zijn geveug te laten doen en zelf een hapje te eten.

Zijn favoriete positie onderweg :-)

Mijn twee trouwe maatjes om me de weg te wijzen.

Net na een Péage niet ver van de Spaanse grens voelt het rijden wat vreemd aan. Omdat er hier redelijk wat spoorvorming is in het wegdek denk ik eerst dat het daar aan ligt. Maar ik besluit toch het zekere voor het onzekere te nemen en te stoppen op de eerstvolgende parking. Bij het uitstappen hoor ik meteen een sissend geluid, platte band links achter. De camion direct wat verplaatst zodat hij vlak stond en het reservewiel opgelegd. Het was ondertussen al zaterdagmiddag dus op een herstelling van de kapotte band moest ik niet meer rekenen. Ik heb nog wel een poging gedaan om in het tankstation te vragen naar een bandenhersteldienst in de buurt maar dat bleek een maat voor niets. De herstelling zal voor ergens in Spanje zijn. Die dag geraak ik ook niet aan de 500km en de geplande overnachtingsplaats maakte het me ook al niet makkelijk. Bleek een parking municipal te zijn in het centrum van een kleine stad. Alleen er geraken was een ander paar mouwen. Na een paar verwoede pogingen waarbij ik me bijna vast zet tussen geparkeerde auto's op veel te smalle straatjes geef ik er de brui aan. Ik vind uiteindelijk een rustige plaats op de parking van een klein klooster een 20-tal km hier vandaan . De temperatuur zakt die nacht een paar graden onder het vriespunt.

Zondag is de eerste dag waarop het niet regent onderweg. Heel de dag een stralend zonnetje, heerlijk.

De kapotte band laat ik uiteindelijk maandagmorgen hertellen in Cáceres. Ik heb er een nieuwe binnenband in laten steken en de oude laten herstellen als reserve. Prima sevice en tegen 10Hr30 was ik terug onderweg voor de laatste etappe richting Algeciras.

Kleine pitstop met op de achtergrond de plaatselijke schapenboer.

De tickets kan ik diezelfde dag nog regelen en als alles goed zit vaar ik morgenvroeg richting Tanger.

Niet dus :-), de boot richting Tanger blijkt in panne te staan die morgen. Ik kan wel mee met de boot richting de Spaanse enclave Ceuta om daar dan de grens met Marokko over te steken. Ik heb eerst nog mijn twijfels maar omdat ik niet weet hoelang de andere boot in panne gaat staan besluit ik toch maar om voor de optie Ceuta te gaan. De overtocht verloopt vlot en tegen 9Hr rij ik de haven van Ceuta uit. Het is wel nog even zoeken naar de grenspost maar na een rondje Ceuta en wat aanwijzingen van een taxichauffeur komen we uiteindelijk op de juiste plek aan.

De grensovergang zelf verloopt redelijk vlot, wel met de gebruikelijke chaos en de allom vertegenwoordigde helpers. Maar eens die door hadden dat er aan mij niet veel  te verdienen viel was alles gepiept op een klein 1,5 Hr. Heel de grenspost wordt trouwens overspoeld met vluchtelingen op zoek naar een beter leven in Europa.

Die dag rijd ik nog door tot in Larache, een kleine kuststad op een 150km van de grens. Er is daar een kleine 'camping' niet ver van het centrum. Van daaruit ga ik opzoek naar een SIM-kaart met het plaatselijke netwerk want sms-en of bellen met de Belgische SIM-kaart kost hier een klein fortuin.

Omdat me nog drie dagen resten om tot Marrakech te geraken (500km) kan ik het iets rustiger aan doen. Ik verdeel de afstand in twee en maak nog een tussenstop in kuststad Mohammedia.

Ik kom donderdag namiddag toe in Marrakech. Ik gooi de dieseltank vol voor de economische prijs van 0,88 €/L en installeer mezelf op een camping een tiental kilometer van de luchthaven. Vrijdag hou ik me bezig met wat poetsen, de was doen en de camion een kleine smeerbeurt geven. Zo is alles weer spik en span als Cindy zaterdagmorgen toekomt. Alleen daar besliste de mist in Eindhoven anders over. De vlucht wordt met een paar uur uitgesteld en uiteindelijk gecancelled. Er zit niets anders op dan overboeken, alleen de eerstvolgende vlucht vanuit Eindhoven is pas aanstaande woensdag :-(. Een andere mogelijkheid is de dag nadien vliegen vanuit Schiphol, dat betekent wel met de trein naar ginder en een overnachting ter plekke. Maar omdat we geen zin hadden om te wachten tot woensdag gaan we voor optie twee. Cindy landt uiteindelijk de zondagavond  in Marrakech, eind goed al goed :-)

Mavro is ook super gelukkig dat Cindy er terug bij is :-).

In Marrakech vullen we eerst onze voorraden aan om dan richting het Atlas gebergte te trekken. Via de Tizi-n-Tichka pas rijden we tot in Ouarzazate. Daar parkeren we ons op de camping Municipal. Van hieruit brengen we een kort bezoek aan de stad en vullen de rest van de dag met wat lezen en genieten van de winterzon.

Onze plaats op de camping:

De wandeling doorheen de stad:

Onderweg van Ouarzazate naar Boumalne Dades reden we een tijdje achter ditt busje volgeladen met tapijten. Bij elke bocht moest er flink afgeremd worden om niet om te kantelen. Ook op de rechte baan reed hij zoveel mogelijk in het midden om niet te scheef komen te hangen.

Onze vriend zal het zich allemaal niet aan trekken.

Vanuit Boumalne Dades doen we de verbindingspiste tussen de Dades en de Todra kloof. Het eerste stuk rij je wel door de rivierbedding die bezaaid ligt met grote keien waardoor het zeer langzaam vooruit gaat. Maar eenmaal de piste de bergen in trekt wordt ze beter en is het genieten van het mooie panorama.

Overnachten doen we op de pas van 2600m. We verwachten wel flinke vrieskou 's nachts maar uiteindelijk bleef de thermometer hangen op -2°C dus daat viel goed mee. Van hieruit was de piste goed, wel hier en daar wat scherpe haarspeldbochten maar voor de rest prima te doen met de camion.

Op de laatste 10km van de route, net voor Tamtattouchte, kom je veel nomaden tegen.

In Tamtattouchte overnachten we op een de mooie camping Baddou. Hier trakteren we ons ook op een plaatselijke specialiteit, een soort Tajine schotel met rijst. Het smaakte en de darmflora vond het achteraf ook ok.

De dag nadien rijden we doorheen de Todra via Tinerhir richting Alnif. Halverwege ruilen we het asfalt in voor een mooie piste. Deze slingert zich een weg door het Bou Gafer gebergte. Onderweg komen we een paar nomaden families tegen en vooral mooie vergezichten. Ook hier weer een prima piste.

Onze slaapplaats ergens halverwege de piste.

's Morgens komt er een vrouw met kind aankloppen voor wat eten en kleren. Ook al wordt het steeds afgeraden om iets te geven kunnen we het toch moeilijk laten. Het is een zeer dubbel gevoel als je daar staat met al je luxe en er staat zo'n kleine bengel je met grote ogen aan te gapen.

De piste kronkelt van hieruit langzaam naar beneden om uiteindelijk in Alnif langs de N10 te eindigen. Van hieruit rijden we dezelfde dag nog tot Merzouga.

Merzouga, allom bekent omwille van de aangrenzende duinen partij Erg Chebbi.

We waren van plan om van hieruit een rondtour te doen richting Algerijnse grens maar als we 's morgens willen vertrekken begint de wind flink aan te trekken. We rijden nog wel richting Taouz maar het zicht wordt zodanig slecht door het opwaaiende zand dat we besluiten terug te keren. We parkeren de camion enigszins beschut op de kleine camping 'Le Gazelle Blue'. Achteraf geen slechte beslissing want in de korste tijd slaat het weer helemaal om. Eerst een hele dag flinke windstoten met de bijbehorende zandstorm om vervolgens 's nachts te beginnen regenen wat aanhoudt tot ver in de namiddag. Maar de voorspellingen voor de komende dagen zijn beter. We koppelen het onaangename dan maar aan het aangename en vullen de dag met de was doen en te profiteren van de wifi op de camping.

Deel 02:

Uiteindelijk valt er hier op 24Hr tijd meer regen dan dat er soms op een hele maand valt. Maar na regen komt zonneschijn :-). We doen nog wat inkopen in Merzouga en trekken dan verder richting Zagora. Gepland was om dit traject via piste (270km) te doen maar door de regen werd ons dit afgeraden door de eigenaar van de camping. Vooral het doorkruisen van meerdere Oueds (rivierbeddingen) zou een probleem kunnen worden met ons gewicht. Omdat we de piste al gereden hadden in 2010 nemen we het zekere voor het onzekere en rijden via de asfaltweg naar Zagora.

Via een kleine tussenstop in Tazzarine komen we in de vroege namiddag aan in Zagora. Het is vrijdag waardoor het op de straten extreem rustig is. Ook op de camping 'La Palmier' zijn we de enige gasten. De ontvangst is hartelijk, we krijgen mee wat te eten en er wordt zelfs een tapijt met tafels en stoelen voor onze camion gezet. Tegen de late namiddag brengen we nog een bezoekje aan de stad. Deze keer was er wel wat meer leven in de brouwerij. Hier en daar een souvenir verkoper die zijn uiterste best deed om ons iets te verkopen. We doen de hoofdstraat en een paar zijstraatjes waarna we tegen valavond terug keren naar de camping.

In Zagora doen we nog wat inkopen waarna we verder rijden naar Mhamid. Hier gaan we op de camping 'Carrefour de Nomades' staan, deze wordt gerund door een Belg. Jammer genoeg is hijzelf niet aanwezig en ook hier zijn we de enige gasten. De camping is mooi gelegen vlak tegen de duinen.

Gepland is de piste van Mhamid naar Foum Zguid. Eerst nog wat lucht uit de banden laten want er zitten zandige pasages in.

Het eerste gedeelte van de piste bestaat uit een aan een schakeling van kleine duinen. Dit stuk ligt er goed bij en is plezant voor te rijden. Maar daarna volgt een stuk door een lager gelegen Oued en hier blijft de regen van de afgelopen week ons parten spelen. Normaal gezien is het geen probleem om hierdoor te geraken maar het ligt er zeer nat bij met hier en daar zelfs plassen. Het probleem is dat je moeilijk kan inschatten of de ondergrond hard genoeg is om de camion te dragen. Vaak is de bovenlaag wel hard maar eens je daar door zakt, zak je tot je assen in de modder. We proberen een route te zoeken waar we min of meer op kunnen vertrouwen maar na een paar uurtjes moeten we onze zoektocht opgeven. We vinden geen deftige doorgang. Waren we hier met twee voertuigen geweest hadden we het geprobeerd maar alleen vertrouwden we het niet genoeg. Er zat niets anders op dan terug te keren.

Via een grote lus doen we dan een piste vanuit Foum Zguid richting het zuiden. Hier zijn we een drietal dagen onderweg. Gelukkig moeten we deze keer nergens omdraaien omdat het er te nat bij ligt. Het is een mooie gevariëerde track die veel goed maakt.

Onderweg gestopt voor de dromedarissen water te geven :-)

Op zoek naar een mooie plaats voor te overnachten.

We staan nu in Tata, zowat het zuidelijkste punt van onze trip. Er staan nog een aantal dagen in de Anti Atlas gepland waarna we stilletjes aan terug richting het noorden gaan rijden.

Deel 03:

In Tata doen we de was, vullen onze voorraden aan en breng ik een bezoek aan de plaatselijke kapper. Ook de camion krijgt hier en daar een tufke vet :-). In het dorp is het aangenaam vertoeven waar elk straatje zo zijn eigen specialiteit heeft. Worden er in de ene straat vooral groentjes verkocht zo is de andere straat gespecialiseerd in vlees. Ook de verschillende ambachten hebben hier zo hun eigen straat, schrijnwerkers, lassers, autogarages, enz...

En Mavro zag dat het allemaal goed was.

Vanuit Tata doen we dan een grote lus via Irherm richting Tafraoute. Het woestijnlandschap begint weer stilletjes aan plaats te maken voor wat groen.

Tafraoute, een gezellig dorpje in de Anti-Atlas omgeven door bergen uit zandsteen die ons bij momenten deden terugdenken aan Utah. Er heerst een gezellige drukte met massa's kleine winkeltjes waar je alles kan kopen of laten herstellen. Net zoals in Tata kun je hier uren in rond wandelen. Er is altijd wel iets nieuws te ontdekken.

De regio is ook bekent om zijn Arganbomen. Vroeger kwamen deze in heel Noord-Afrika voor maar door intensieve kap vind je ze nu enkel nog terug in Marokko en delen van Algerije. Hier in Marokko zijn ze ondertussen beschermd. De boom is heel goed aangepast aan de klimatologische eigenschappen van de half woestijn. Uit de vrucht van de Arganboom wordt arganolie gewonnen ook wel het Marokkaanse goud genoemd. De vrucht lijkt op een olijf maar er is maar een heel klein deel daarvan wat kan gebruikt worden voor de productie van olie, daarbovenop komt nog dat het zeer arbeidsintensief proces is om de olie uit de vrucht te halen. Dit alles maakt dat de prijs al snel oploopt tot 30 a 40 Euro per liter. De olie heeft een sterke nootachtige smaak die voor allerhande doeleinden kan gebruikt worden. Ook de geiten zijn verzot op de vrucht en hebben zich gespecialiseerd in het beklimmen van de met doornen bezaaide takken.

Kerstavond hadden we gereserveerd op de camping 'Paradise de Nomades' net buiten Agadir. Deze wordt uitgebaat door een Belgisch-Frans koppel dat zo vriendelijk was om ons uit te nodigen voor de kerstmaaltijd in hun restaurant. Die avond krijgen we aan tafel nog gezelschap van een ander Frans koppel onderweg met Unimog en net terug van Mauretanie. Daarbovenop blijkt dat de eigenaar Robby zelf een aantal keer heeft meegedaan aan Paris-Dakar dus het werd een gezellige avond gespekt met genoeg reisverhalen en mooie anekdotes.

We blijven nog een dagje langer in Agadir waarna we terug richting Marrakech rijden. Dit doen we via de 'Tizi-n-Test' bergpas die over een kleine 2100m gaat over het Atlas gebergte. Toen we die 7 jaar geleden deden was een groot deel nog onverhard. Nu kun je het volledige traject over het asvalt doen. Maar dat maakt de uitzichten daarom niet minder mooi.

Onze overnachtingsplaats vinden we op een kleine zijweg van de bergpas.

De laatste mooie kilometers tot in Marrakech.

Na Marrakech resten ons enkel nog saaie autostrade kilometers tot in Tanger Med. Tegen onze verwachting in is het zeer rustig in de haven. We nemen de overzet van 10Hr om uiteindelijk met een tweetal uurtjes vertraging in Algeciras aan te komen.

Na Algeciras volgt er nog meer van hetzelfde, 2300Km autostrade kilometers afhaspelen.

Een van de overnachtingsplaatsen onderweg.

Langzaam maar zeker bereiken we terug het winderige, frisse Belgenland. We hebben er in 6 weken een dikke 9000Km opzitten. De camion heeft het goed gedaan en op onze platte band na, zonder noemenswaardige pannes. Marokko heeft ons heel goed bevallen, veel beter dan vorige keer, het voelde allemaal stukken relaxter aan. Wellicht zal het ditmaal geen zeven jaar meer duren voordat we naar dit mooie land terugkeren, In Sha Allah :-)