Zwitserland 2025
Begin juni was het eindelijk weer zover: de motoren stonden te trappelen van ongeduld. Tijd om er nog eens op uit te trekken, weg van de dagelijkse routine.
Onze tocht begon in de Vogezen, daarna maakten we een korte passage door Beieren om uiteindelijk te belanden in de Zwitsers Alpen. Daar reden we tussen prachtige bergtoppen, langs helderblauwe meren en door dalen die zo uit een postkaart leken te komen. De wegen waren ronduit schitterend, misschien wel de mooiste die we tot nu toe gereden hebben.
Leopoldsburg - Vogezen - Beieren
De eerste honderd kilometer rijden we door de Beierse Alpen. Mooie bochtige wegen, groene hellingen en mooie dorpjes zorgen voor een aangename start van de dag. Af en toe stoppen we even om van het uitzicht te genieten. Daarna bereiken we de grens met Zwitserland. De roaming van onze gsm gaat uit want we zitten hier immers niet meer in de Europese Unie. We halen onze eerste Zwitserse franken af en rijden verder, klaar voor het volgende deel van onze trip.
Het weer is eindelijk zoals we gehoopt hadden: blauwe lucht, zon en een perfecte temperatuur om te rijden. De eerste kilometers in Zwitserland gaan nog niet door het hooggebergte, maar het landschap is al mooi genoeg om van te genieten. Rustige wegen, helderblauwe meren en bergen die langzaam dichterbij komen.
Na ongeveer 300 kilometer beginnen we uit te kijken naar een plek om te overnachten. Deze keer kiezen we voor een camping. Voor het eerst deze reis zetten we onze tent op. De camping ligt aan de Walensee en het is er behoorlijk druk. We vinden nog net een plaatsje op de tentenweide. Het voelt goed om eindelijk eens in onze tent te slapen en niet in een hotel.
Door de Beierse Alpen naar Zwitserland
De eerste dagen van onze reis staan vooral in het teken van kilometers maken. Het eerste stuk tot aan de Franse grens rijden we over de autostrade. Niet het meest spannende deel, maar het brengt ons snel waar we willen zijn. Zodra we Frankrijk binnenrijden, kiezen we voor de kleinere wegen. We slingeren door groene landschappen en langs rustige dorpjes, richting de voet van de Vogezen.
We overnachten in een gezellig appartement en genieten ’s avonds van een heerlijke maaltijd: een krokante cordon bleu met frietjes. Na een lange dag op de motor smaakt dat heerlijk.
De volgende ochtend ziet het er minder goed uit. Donkere wolken pakken samen en de buienradar voorspelt weinig goeds. Na een stevig ontbijt wachten we nog een uurtje tot het ergste voorbij is. Dan trekken we onze motorpakken aan en vertrekken. De eerste kilometers blijven we nog redelijk droog, maar zodra we de Vogezen induiken, krijgen we de volle laag. Regenbuien wisselen elkaar snel af en op de bergtoppen blaast de wind stevig door. Het is een pittige rit, maar we zetten door. Foto’s maken? Geen tijd voor. We willen er gewoon zo snel mogelijk doorheen.
Aan het einde van de dag klaart het gelukkig wat op. Ons volgende verblijf is hotel Neuenfels in Badenweiler (Beieren). Een camping en de tent opzetten is geen optie met dit weer. Gelukkig zien de voorspellingen voor de komende dagen er beter uit. Fingers crossed!
Het is weer even wennen om in het kampeerritme te komen. We staan vroeg op, nemen een klein ontbijtje en na een tweetal uur is alles ingepakt en klaar voor vertrek. Vanaf nu begint het echte werk: we rijden het Zwitserse hooggebergte in. De zon is er bijna de hele dag bij, wat het rijden een stuk aangenamer maakt.
We volgen schitterende bergwegen en nemen meerdere bergpassen. Elke bocht en elk uitzicht is genieten. Na zo’n 240 kilometer komen we aan bij camping Jakobsbad in de gemeente Gonten. Verwacht hier geen bruisend centrum, maar gelukkig vinden we net buiten de camping een klein restaurantje dat open is. Daar krijgen we wat groentjes en een worst op ons bord – niet bepaald haute cuisine, maar het doet zijn werk.
Goedkoop is het hier niet. Een biertje kost al snel acht euro en voor die eenvoudige worst betaalden we zeventien euro per persoon. Zwitserland is prachtig, maar niet goed voor je portemonnee.
Walensee - Illgau - Urnäsch - Gonten
De temperaturen lopen flink op. Op de bergtoppen is het nog goed te doen, maar eenmaal in het dal is het bij momenten puffen geblazen. Na het grootste deel van Zwitserland achter ons te hebben gelaten, steken we de grens met Italië over. We vinden een camping net voorbij Livigno. In de winter is dit dé plek voor wintersporters, maar nu is het rustig in de straatjes van het dorp.
’s Avonds schuiven we aan bij restaurant Birrificio 1816, waar ze hun eigen bier brouwen. Een aanrader! Bij elk glas bier krijg je hier pindanootjes, en om één of andere reden is het traditie om de schillen gewoon op de grond te gooien. Het resultaat? Een dun tapijt van pindaschillen verspreid over de vloer. Het voelt wat vreemd in het begin, maar blijkbaar hoort het erbij.
Gonten - Livigno Italië
Ook vandaag rijden we weer heerlijk in het zonnetje. We doen eerst nog een stukje Italië, om daarna via de Berninapas Zwitserland binnen te rijden. Het is een prachtige route, met talloze mooie bergdorpjes waar we doorheen slingeren. In één ervan trakteren we onszelf op een lekker gebakje met koffie – een welverdiende pauze.
We passeren onderweg ook verschillende bergmeren waar we af en toe houden halt om van het uitzicht te genieten en om even onze warme motorvest uit te doen. Na een mooie lus door Zwitserland steken we opnieuw de grens met Italië over en belanden in het dorpje Corta, niet ver van Isola.
Op camping Compodolino vinden we een mooi plekje helemaal achteraan, in de schaduw. We zetten onze tent op en genieten van een verfrissende douche. Daarna doen we een kleine verkenning van de omgeving en vinden we iets verderop een klein recreatiedomein met een gezellig barretje. Daar laten we ons een fris biertje en een Aperol smaken en worden we getrakteerd op een heerlijk tapasbordje.
’s Avonds schuiven we aan in het campingrestaurant voor een heerlijke pizza, natuurlijk vergezeld van een paar Aperols – maar deze keer tegen veel vriendelijkere prijzen dan in Zwitserland. Na het eten maken we nog een korte wandeling in de buurt om al dat bourgondisch genieten wat te laten zakken. Daarna kruipen we vroeg in ons tentje. Het was opnieuw een mooie, maar vermoeiende dag.
Livigno - Berninapas - Isola
Na een bescheiden ontbijt op camping Compodolino nemen we afscheid van Italië en zetten koers richting Zwitserland. Het is opnieuw puffen geblazen vandaag, zeker in de dalen waar de temperatuur flink oploopt.
Aan het einde van de rit komen we aan in Innertkirchen, waar we neerstrijken op camping Grimselblick – een toepasselijke naam gezien het uitzicht. We zetten ons tentje zo goed mogelijk in de schaduw en trekken daarna het dorp in voor een eenvoudige maaltijd.
Isola Italië - Innertkirchen Zwitserland
Vanuit Innertkirchen maken we een grote lus van zo’n 160 kilometer, waarbij we meerdere bergpassen bedwingen met klinkende namen zoals de Grimselpass, Furkapass en Gotthardpas. Het is zaterdag, en dat merken we meteen. Dit is duidelijk een populaire motorbestemming: we rijden de hele dag in het gezelschap van tientallen andere moto's. Even stoppen voor een foto? Dan is het vaak zoeken naar een vrije plek. Niet helemaal ons ding, maar de passen maken het meer dan de moeite waard.
Rond de vroege namiddag passeren we opnieuw Innertkirchen en zetten koers richting het westen. We willen vandaag nog wat kilometers maken. Tegen de late namiddag krijgen we een beetje regen te verwerken, maar het stelt niet veel voor. Het blijft vooral heel warm, al zullen we daar maar niet over klagen zeker 🤭.
Het vinden van een camping blijkt wel iets lastiger, maar uiteindelijk vinden we één in het dorp Sarens, op camping La Forêt. Dat is nog een flink stuk rijden, waardoor we die dag in totaal zo’n 300 kilometer op de teller hebben. Gelukkig ligt er aan de ingang van de camping een gezellig Italiaans restaurant zodat we niet meer op zoek moeten naar iets te eten. Perfect na zo’n lange rit! We zetten snel de tent op, nemen een verfrissende douche en schuiven aan voor een aperitief. Daarna genieten we van een heerlijke pizza – en of dat gesmaakt heeft na al die kilometers.
Innertkirchen Rondtour - Sarens
Vandaag doen we het wat rustiger aan. Sinds dag één hebben we flink wat kilometers afgelegd, en dat begint stilaan in de kleren te kruipen.
We rijden onze laatste kilometers in Zwitserland en steken daarna opnieuw de grens met Italië over via de Sint-Bernhardpas. Onze bestemming: camping Monte Bianco in La Sorgente. Deze plek kennen we nog van 2017, toen we hier met onze camion stonden – en daar hebben we goede herinneringen aan.
De camping ligt prachtig tegen het Mont Blanc-massief en heeft een klein restaurantje met bijbehorende shop. Reden genoeg om hier wat langer te blijven hangen. We lassen dan ook een rustdag in, om onze stalen rossen én onszelf wat rust te gunnen. De vrije dag vullen we met een wandeling in de buurt, genieten van het uitzicht, de lekkere Aperol en het goede eten. We hebben er echt van genoten.
Sarens - Sint Bernhard - La Sorgente Italië
Na onze welverdiende rustdag verlaten we Italië via Le Petit Col du Bernard en rijden de Franse Alpen in. Onderweg nemen we nog een paar kleinere cols, een mooie afsluiter van het betere bergwerk van Zwitserland. Aan het einde van de dag strijken we neer op de camping municipal in Taninges. Hier stonden we ook al eens tijdens onze motortrip in 2021.
De camping is eenvoudig maar gezellig, en de prijzen zijn heel democratisch.
Voor het avondeten houden we het deze keer simpel: we schuiven aan bij de plaatselijke kebabzaak. Geen haut cuisine, maar wel lekker.
La Sorgente - Taninges Frankrijk
Onze laatste etappe brengt ons door de Jura, waar we nog één nacht doorbrengen op een vertrouwde camping in Quingey. De volgende dag wacht het lange stuk naar huis: zo’n 600 kilometer over expres- en autostrades. Niet het meest spannende deel, maar het hoort erbij.
De laatste loodjes en terug naar huis
En hiermee zit onze motortrip door Zwitserland, Italië en Frankrijk er weer op. We hebben kilometers gemaakt over prachtige bergpassen, genoten van adembenemende uitzichten en geproefd van lokale smaken.
Het weer zat ons meestal mee, op een paar pittige regenbuien na en we hebben veel kunnen kamperen. Natuurlijk waren er momenten van puffen in de hitte en zoeken naar een camping, maar dat hoort erbij. Maar het allerbelangrijkste, we zijn weer veilig thuis. Op naar het volgende avontuur 😄.
