15. Mexico Mar 2013:

Van Campeche gaat het verder richting Palenque maar dat halen we jammer genoeg niet die dag. We brengen de nacht door op een enorme parking achter de ´Parada Touristica` in de stad Escarcega.

Onze slaapplaats achter de ´Parada Touristica´:

De volgende dag haspelen we de laatste 220km tot Palenque af. De vierde ruïne in ons rijtje en voorlopig de laatste want we beginnen een beetje verzadigd te geraken van al dat Maya-geweld. De vindplaats is niet zo groot als de voorgaande sites maar hier vind je het mooiste beeldhouwwerk en de ingewikkeldste architectuur. Hetgeen wat je vandaag de dag ziet is maar 1/10 van de totale oppervlakte en de rest van de gebouwen ligt nog begraven onder dikke oerwoudvegetatie. Palenque betekent groot water en verwijst naar de vele bronnen en riviertjes die er ontspringen. Kamperen doen we niet ver van de ingang van de ruïnes en we bezoeken vroeg in de morgen de site.

Foto´s van onderweg:

De site met hieronder de ´Tempel van de inscripties´:

De ´Tempel van de zon´:

Het ´Paleis´:

Dit moet een konijnen skelet voorstellen:

Kinderen trachten je allerhande souvenirs te verkopen op de site. Hier valt het uiteindelijk nog mee maar op de ruïnes van Chichén Itzá was het wel storend omdat het er zoveel waren.

Eén van de vele waterbronnen rond de site:

Onze parkeerplaats op de camping:

Het gebied waar we nu doorrijden is de provincie Chiapas, één van de provincies waar nog de grootste concentratie Maya´s wonen maar ook één van de armste gebieden van Mexico. De meeste mensen onderweg dragen nog de traditionele kledij die verschilt van stam tot stam. Hier en daar worden de kleren ook te koop aangeboden. Na een paar weken door vlak landschap gereden te hebben komen we weer in bergachtig gebied terecht.

Diezelfde dag nog rijden we naar de watervallen van Agua Azul. Een groot complex met verschillende watervallen die in meerdere trappen naar beneden komen. Het zijn de indrukwekkendste watervallen die we tot nu toe gezien hebben. Alleen al de kleur van het water maakt het tot een prachtig schouwspel. Die kleur wordt veroorzaakt door het hoge mineraalgehalte. Omdat het al laat is blijven we hier ook overnachten.

Onze slaapplaats aan de watervallen:

Van Agua Azul rijden we naar San Cristobal de las Casas. Het is slechts 160km tot San Cristobal maar de weg ligt bezaaid met tientallen ´topes´, de Mexicaanse versie van de vluchtheuvel. Daar kun je alleen overrijden tegen 1Km/Hr als je niet wil dat de ophanging het begeeft. In elk dorp, in elke bocht en voor welke reden dan ook is er een ´topes´. Het kost ons dan ook zes uur eer dat we in San Cristobal aankomen. In tegenstelling tot Campeche bruist deze stad wel van het leven. Gezellige restaurantjes, een mooie binnenstad en veel volk op straat. Het is er heerlijk vertoeven en het klimaat is super want we zitten ondertussen weer op 2000m hoogte

Eén of ander optocht waar Jezus vanachter in de pick-up zat:

Van San Cristobal nemen we de tolvrije weg richting Chiapa de Corzo, hierbij passeren we weer meerdere traditionele dorpjes.

Chiapa de Corzo ligt aan het begin van de Canon del Sumidero de hoofdattractie van deze regio. De kloof strekt zich over meerdere kilometers uit en is aan het einde afgedamd door de Chicoasén-dam. Deze dam is verantwoordelijk voor 20% van de energie van Mexico. De beste manier om de kloof te bewonderen is met behulp van een boottocht. Je kan op verschillende plaatsen langsheen de rivier zulke tochtjes boeken. De tocht duurt een dikke twee uur waarbij we naast de kloof ook nog verschillende dieren zien.

Chiapa de Corzo zelf is een klein dorpje met 60000 inwoners. We vinden een mooi rustig plekje achter de kerk, doen een kleine wandeling en laten ons in één van de marktkraampjes een lekker hamburger smaken.

Santa Maria de Mixtequilla, een hele mond vol en eigenlijk maar een kleine stip op de kaart. Het is onze tussenstop richting Oaxaca. Na wat rondvragen vinden we een plaats langs de rivier waar we kennis maken met Milton. Hij maakt ons wegwijs in de verschillende vruchten die hier groeien en schenkt ons een flinke zak vol met limoenen.

De dag nadien gaat het verder richting Oaxaca waarbij we in de regio van de Mezcal komen. Mezcal is eigenlijk de verzamelnaam van alle gedestilleerde alcoholische dranken afkomstig van de Agave plant. In Mexico groeien verschillende soorten Agave waarvan de Tequila-agave het bekendste is. Je ziet hier honderden kleine distilleerderijen langsheen de weg. Bij eentje houden we halt en kopen er niet alleen een fles Mezcal maar ook nog honing afkomstig van de Agave plant.

Buiten de Agave plant groeien hier nog tientallen verschillende soorten cactussen waarvan sommige enorm groot zijn.

Hierve el Agua, bereiken we via een mooie piste die gaat over meer dan 2200m. Het is bij momenten stijl maar de uitzichten zijn magnifiek. Hierve el Agua betekent het kokende water en slaat terug op de rotsformaties die hier gevormd zijn door kleine waterbronnen. Het water is zeer rijk aan mineralen en heeft doorheen de jaren versteende watervallen gevormd. Je mag hier op de site kamperen en omdat het hier zo zalig rustig is blijven we twee dagen hangen. We doen een wandeling langsheen de verschillende ´watervallen´ en genieten vooral van de rust en het uitzicht.

We doen nog wat inkopen in de plaatselijke kruidenierszaak waarna we via een grote lus over piste tot Oaxaca rijden.

Oaxaca de Juárez, met 250.000 inwoners de hoofdstad van de staat Oaxaca. We parkeren de camion op een camping op 30min wandelafstand van het centrum. Het is een mooie stad met veel gerestaureerde gebouwen, propere straten en gezellige marktjes. Vooral het laatste, zoveel kleuren en geuren, hier kun je uren in rondwandelen. Een specialiteit van de streek is gegrilde insecten, hier wagen we ons niet aan maar laten ons wel een lekkere vleesschotel smaken, geserveerd met pikante sausjes en tortilla's, héérlijk.

Scampi's in alle maten en kleuren:

De vleesafdeling:

Mole, de andere specialiteit van de streek, een saus die hier als basis voor verschillende gerechten wordt gebruikt. Er bestaan verschillende soorten waarvan de rode, zwarte en poblano de bekendste zijn. Een Mole kan wel uit 30 verschillende ingrediënten bestaan waarbij pepers de belangrijkste vormen. We kopen er een kleine hoeveelheid van maar weten wel nog niet hoe we het gaan gebruiken.

De kok die onze vleesschotel bereidt. Het vlees wordt zeer dun gegrild maar blijft toch heerlijk mals.

Op de achtergrond de schotels met verschillende soorten gegrilde insecten:

Eén van de belangrijkste gebouwen in Oaxaca is het voormalige klooster Santa Domingo de Gúzman. Nu herbergt het een grote collectie pré koloniale voorwerpen gevonden in de nabij gelegen ruïnes van Monte Albán. Het gebouw is sinds eind jaren negentig volledig gerestaureerd en is al een attractie op zijn eigen.

Enkele stukken uit het museum:

Van Oaxaca gaat het via de MEX 135 richting Cholula. De weg voert door een mooi heuvelachtig landschap bezaaid met cactussen. Omdat het bij momenten flink bergop gaat geraken we er niet op één dag. We overnachten op ons eerste PEMEX-tankstation in Mexico en meteen ook het slechtste denken we. Heel de nacht af en aanrijden van vrachtwagens, auto´s met de radio op maximum en ga zo maar door... Van slapen komt er dus niet veel in huis en we zijn er dan ook al vroeg bij om tot Cholula te rijden.

Cholula is een naar Mexico maatstaven klein stadje die bijna helemaal opgeslokt wordt door buurstad Puebla. We parkeren de camion op een kleine camping op twintig minuutjes wandelafstand van het centrum. Het weer wil niet echt mee die dag, we zitten op 2000m hoogte en met een dichtgetrokken hemel kunnen we niet anders dan de dikke jassen terug boven halen. Het marktplein is enorm en er zouden meer dan 50 kerken gebouwd zijn onder het Spaanse bewind, elk als vervanging van de ´heidense´ tempels uit die tijd. Hier ligt ook de grootste piramide ter wereld. Niet dat je er vandaag de dag nog iets van terug ziet want nu is enkel een klein stuk van de voorzijde gerestaureerd en de rest ziet eruit gelijk een heuvel met een kerk bovenop.

Vee wordt hier gewoon achter op de pick-up vervoerd:

Onze slaapplaats in Cholula:

De grootste piramide ter wereld met aan de voorzijde het gerestaureerde stuk en er bovenop de kerk:

Steffi en Benny, een Duits koppel die al twee jaar onderweg zijn met hun knappe Mercedes 1017, zij verschepen hun voertuig begin Juli terug naar Duitsland.

Mexico-stad, de tweede grootste stad ter wereld met 22 Miljoen inwoners. Erin rijden met de camion willen we onszelf niet aandoen. We vinden een camping in Teotihaucan op een 35km van de Mexico-stad. Daar gunnen we de camion een paar daagjes rust en trekken met het openbaar vervoer naar de miljoenenstad. Als je hier eenmaal je weg gevonden hebt met het openbaar vervoer kun je in elke uithoek van de stad geraken en nog goedkoop ook. Een ticketje voor de metro kost 3 Pesos of omgerekend 15 Eurocent. Eenmaal aangekomen in het centrum gaan we op zoek naar een betaalbaar hostal. Na een paar verwoede pogingen vinden we uiteindelijk een kamer in hotel Canada, 34€/nacht inclusief ontbijt, niet slecht. Dan volgen twee drukke dagen waarbij we van de ene bezienswaardigheid naar de andere hollen, soms te voet en soms met de metro. Alles in de stad is groots, de kerken, pleinen, parken tot en met de bakker zijn enorm. Hier kom je ook de gekste mensen tegen, alles kan en alles mag, alhoewel alles goed in de gaten gehouden wordt door de politie. Wat ook opvalt zijn de scheve gebouwen, alles lijkt hier krom en scheef te staan en dat heeft te maken met de instabiele ondergrond waarop de stad is gebouwd. Oorspronkelijk was er op deze plaats een groot meer wat in de koloniale tijd grotendeels is drooggelegd. De grond is vandaag de dag nog steeds zeer instabiel en verzakt op sommige plaatsen tot wel 25cm/jaar.

Ons kamertje voor de komende twee dagen:

De kathedraal op het central marktplein:

De bakker om de hoek, zo ver als je kon kijken rekken vol met gebak:

Het paleis van schone kunsten:

De dame rechts vroeg of we niet op de foto wilden voor één of ander zot project:

De grootste triomfboog ter wereld:

Het monument van de onafhankelijkheid, ook hier verzakt de weg rond het beeld weg. Oorspronkelijk waren er 9 treden om tot bij het monument te komen, nu zijn het er al 23:

Wachten op de metro:

Het monument ´Niños Héroes´ oftewel heldenkinderen. dit werd hier neergezet ter nagedachtenis van zes jonge soldaten die omkwamen in de Mexicaans-Amerikaanse oorlog van 1848. De legende wil dat ze zichzelf niet wilden overgeven en tot de laatste snik doorvochten tegen de Amerikanen. Een oorlog die trouwens door Mexico werd verloren en waarbij het land de staten New-Mexico, Florida, Texas en Arizona verloor aan de Amerikanen.

Een hongerige eekhoorn die mijn frieten wel zag zitten:

Teotihuacan, niet alleen de parkeerplaats van onze camion maar ook bekend om één van de grootste archeologische sites van Mexico. Hier hebben tussen 150 v.Chr. tot 700 n.Chr. zo´n 200.000 mensen gewoond. Het was één van de belangrijkste steden uit die tijd. Veel is er eigenlijk niet bekend over de stad omdat er geen geschreven stukken zijn terug gevonden zoals bij de Maya´s. De belangrijkste monumenten zijn  de zonnetempel, de tempel van de maan en de tempel van het gevederde serpent. De zonnetempel is de derde grootste tempel van de wereld en deze is wel te bewonderen in zijn volle glorie. Veel van de bouwwerken zijn gedeeltelijk of volledig gerestaureerd. De site is enorm en wordt van noord naar zuid doorkruist door de Avenue van de Doden. We hebben er bijna een hele dag voor nodig voor alles te bekijken. De tempels kun je allemaal beklimmen en dat op zich is al een hele klus. De meeste lokalen zijn hier een halve meter kleiner dan mij maar zelfs ik heb soms moeite met de hoogte van de treden.

Aan de ingang van de ruïnes zijn we getuige van een opmerkelijk ritueel waar vier mannen onder begeleiding van een fluit in een hoge paal klimmen. De fluitspeler gaat dan vervolgens zonder beveiliging op de paal dansen waarna ze zich met z´n allen al draaiend naar beneden laten slingeren.

De tempel van het gevederde serpent:

De gigantische zonnetempel:

De tempel van de maan:

De Avenue van de Doden:

De mooie gerestaureerde binnenzijde van één van de tempels:

Na een paar dagen op de camping in Teotihuacan is het tijd om verder te trekken richting Ocampo, een piepklein dorpje ten westen van Mexico-stad. Met wat geluk zouden hier nog Monarchvlinders te bewonderen zijn. Deze vlinders overwinteren hier tot half maart om daarna weer naar het noorden te trekken. Hierbij leggen ze een afstand af van meer dan 4500km. Dit gebeurt wel niet door één en dezelfde vlinder maar in wel vijf verschillende generaties doorheen de trek. We merken dat het het einde van het seizoen is want we zijn veruit het enigste voertuig op de parking. Hier worden we al direct belaagd door kleine kinderen op zoek naar wat kleingeld of snoep. Na een half uurtje komen enkele toeristen naar beneden gewandeld en volgens hun zijn er nog genoeg vlinders te zien. We besluiten om de dag nadien naar boven te wandelen omdat ze dan het beste te bewonderen zijn. Tegen een uur of half negen staan we aan de ingang en onder begeleiding van een gids trekken we de berg omhoog. Omdat het al zo laat in het seizoen is moet je steeds hoger gaan om ze nog te kunnen zien. Het wordt een stevige klim maar de beloning is groot. Duizenden vlinders hangen in grote trossen aan de bomen alsof de dennen bladeren hebben. Eenmaal de zon de vlinders opgewarmd heeft vliegen ze in grote getale de lucht in, een magnifiek schouwspel.

Heel alleen op de parking:

De mooie vlinders:

Van Ocampo gaat het dan richting Patzcuaro waarbij we onderweg nog halt houden in Morelia en Quiroga:

Morelia, hier parkeren we op de parking van een warenhuis en trekken de stad in met een collectivo, kleine busjes die je naar alle uithoeken van de stad brengen voor een kleine 25 eurocent.

De schoenenpoetsers aan de rand van de weg:

Quiroga, hier wordt massa´s handwerk verkocht vanuit de streek, waaronder ook gitaren. Hier kan je al een gitaar kopen voor 30€:

Patzcuaro, onze volgende langere halte. We hadden de tip gekregen van het Canadees koppel dat we getroffen hadden in Izamal dat er hier een mooie camping was niet ver van het centrum. Tot onze verassing zijn zij ook juist hier en voor de rest wordt het gezelschap opgevuld door Zwitsers, Fransen en Amerikanen. Eén van de avonden organiseert het Canadese koppel een etentje in een plaatselijk restaurant. Lekker eten onder begeleiding van enkele plaatselijke muzikanten, meer moet dat niet zijn. Voor de rest vullen we de tijd met de was doen, enkele karweitjes aan de camion en de website updaten.

Na een vijftal dagen wordt het tijd om verder te trekken want de tijd tikt onverbiddelijk voort en er staat nog zoveel op het programma. Onze volgende bestemming is Guanajuato, een kleine universiteitsstad gebouwd in een vallei gevormd door de Guanajuato-rivier. Vandaag de dag is er van de rivier geen spoor meer, alles is volgebouwd en wordt verbonden door een netwerk van ondergrondse wegen. De meeste van die tunnels zijn niet hoger dan drie meter en daar wil je niet met de camion in terecht komen. Na een paar omzwervingen vinden we een mooi plaatsje met uitzicht over de stad. Het is ook bijna Pasen, iets wat hier uitbundig gevierd wordt. In de kerken vinden er bijna de klok rond misvieringen plaats en in de stad zelf is het een drukte van jewelste.

Onze parkeerplaats, normaal voorbehouden voor de politie maar voor ons werd er een kleine uitzondering gemaakt :-)

Van op onze parkeerplaats banen we ons een weg door ontelbare kleine steegjes tot in het centrum van de stad. Huizen en kerken zijn hier geschilderd in alle kleuren van de regenboog. We kuieren er heel de dag in rond en gaan eens kijken in één van de vele ondergrondse tunnels en zijn blij dat we hier niet in terecht gekomen zijn. Tegen de avond eten we nog een  hapje op de markt, waarbij we vanaf tientallen kraampjes toegeroepen worden om toch maar bij hen te komen eten. Uiteindelijk is het menu bijna overal hetzelfde en nemen we plaats bij de dame met de overtuigendste stem die bij nadere inspectie toch geen dame bleek te zijn. We krijgen een schotel met gevulde Poblano-pepers, enchiladas, schnitzel en Jalopeños a volonté, heerlijk. Tegen de avond genieten we vanaf onze parking van het mooie uitzicht over de stad.

Vorig verslag    Overzicht    Volgend verslag