12. Colombia Dec 2012:

Salento, een zeer populaire bestemming onder de Colombianen, het stadje heeft veel van zijn koloniale huizen behouden, is prachtig gelegen en is de uitvalbasis om naar de Cocora-vallei te gaan, het marktplein staat dan ook vol met mooie gerestaureerde jeep-taxi´s om je naar die vallei te brengen. We vinden er een plaatsje net buiten het dorp op een braakliggend terrein, tegen de avond komt de politie ons wel vertellen dat we daar niet mogen overnachten maar we hebben niet meer veel zin om in het donker een andere plaats te gaan zoeken. We blijven dan ook gewoon staan en hebben gelukkig geen last meer van de arm der wet. ´s Anderdaags brengen we een bezoek aan het dorp met zijn prachtig gekleurde huizen en tegen de middag vertrekken we met de camion richting de Cocora-vallei om van daaruit een wandeling te doen in het nabijgelegen park.

Heerlijk fruitsapje bestellen :-)

De mooie gerestaureerde jeep-taxi´s:

In de Cocora-vallei mogen we parkeren achter een restaurant en vlakbij de vertrekplaats van verschillende wandelingen. De meeste van die wandelingen worden hier te paard gedaan waardoor de paden in het begin er verschrikkelijk bijliggen maar na een aantal kilometers wordt het beter en worden we beloond met een prachtig nevelwoud, hier vindt je ook de nationale boom van Colombia terug, een palmboom die wel 60 meter hoog kan worden. Op het keerpunt van de wandeling ligt er een kleine boerderij waar er massa´s kolibries zitten, weliswaar gevoed maar toch een unieke kans om de beestje van zo kort bij te bewonderen.

In Colombia moeten zeer goede carrossiers zitten want hier rijden de mooiste gerestaureerde wagens rond, deze konden we fotograferen op de parking van het restaurant.

Kerstmis, eigenlijk hadden we gedacht dat dit ongemerkt aan ons voorbij ging gaan maar dat was dan buiten de Colombianen gerekend, eenmaal dat het hier donker wordt veranderen de dorpen en steden in één groot lichtspektakel. De straten lopen overvol en iedereen is druk bezig met het doen van kerst-inkopen. We zitten nog altijd boven de 2000m hoogte en daardoor koelt het hier ´s avonds flink af en krijg je niet het idee dat je in een tropisch land verblijft en komt de kerstsfeer alleen maar ten goede.

Één van de belangrijkste exportproducten van Colombia is koffie en om te weten hoe dat hier allemaal in zijn werk gaat hebben we een bezoekje gebracht aan een de haciënda Guayabal waar er koffie verbouwt wordt. Wat normaal gezien een rondleiding van een tweetal uurtjes had moeten zijn wordt er uiteindelijk eentje van zeven uur. We krijgen niet alleen een uitleg over de koffie-plantage maar worden ook wegwijs gemaakt in de verschillende planten en bloemen die hier groeien. We mogen zelf koffiebonen plukken, krijgen het hele proces te zien van boon tot heerlijke koffie en genieten ondertussen van de prachtige omgeving op de haciënda, enkel één minpuntje, het krioelde er van de zandvliegen en we stonden beiden binnen de kortste keren vol met beten :-(. Wist je trouwens dat de beste koffie voor export is en dat de koffie van slechtere kwaliteit in eigen land blijft of verwerkt wordt in producten zoals Nescafé. Het is dan ook heel moeilijk om hier in Colombia een tas koffie van goede kwaliteit te vinden maar hier op de haciënda krijgen we er eentje vers van de pers en we moeten zeggen het heeft gesmaakt.

Banaantjes, er groeien hier twee verschillende soorten, de gele die wij allemaal kennen maar ook deze hieronder, die blijven groen en worden hier in verschillende gerechten gebakken, gefrituurd of in de soep geserveerd.

De cacaoboom met vrucht, van de zaden wordt cacao gemaakt:

En dan de koffiebonen, de rode of gele zijn de rijpe exemplaren:

Onze opbrengst van die dag was maar magertjes, ik denk dat we een kleine kilo geplukt hebben, in het hoogseizoen wordt hier door seizoensarbeiders tot 150 kilo per dag per man geplukt. Per kilo krijgen ze ongeveer een 350 á 450 Pesos wat omgerekend een kleine 20 eurocentjes is en waarbij er minstens twaalf uur per dag geplukt moet worden. De plukkers komen van over het hele land en verblijven gedurende het hele seizoen op de haciënda.

Na pellen en selectie worden de bonen gedroogd:

Hieronder de verschillende stadia van de boon, de boon wordt trouwens ongeroosterd geëxporteerd..

De gedroogde bonen worden gepeld en hier voor eigen gebruik geroosterd, de koffie nadien smaakte heerlijk.

In elk groter dorp of stad is er wel een bewaakte (Parqueadero) parking te vinden waar je voor weinig geld kunt overnachten. In Chinchiná vinden we weer zo´n plaatsje waar we wederom vriendelijk onthaald worden en de meeste van die parkingeigenaars wonen op het terrein van de parking. ´s Morgens krijgen we een tas koffie aangeboden, mogen we de watertanks nog eens bijvullen en krijgen nog een potje oploskoffie mee voor onderweg :-)

Bogota, de hoofdstad van Colombia telt 9miljoen inwoners en dat belooft weer spannend te worden bij het vinden van een plaats. We hebben coördinaten van een parking pal in het centrum maar je weet nooit of je er geraakt met de camion. Het verkeer is druk maar redelijk gedisciplineerd en we bereiken na een tweetal uurtjes de parking, weliswaar via een kleine omweg door de roze buurt maar daar had men al snel door dat wij niet het juiste doelpubliek waren. De parking is klein, maar na een paar wagens verzetten slagen we er toch in de camion ergens tussen te wringen. De ligging van de parking is perfect, op wandelafstand van het historische centrum en niet ver van de busstations die je hier naar alle uithoeken van de stad brengen. Een ticketje kost je ongeveer een halve Euro en eens je het systeem door hebt is het de perfecte manier om door de stad te reizen, de bussen hebben hier een aparte rijstrook en voorrang op het gewone verkeer waardoor je snel van A naar B geraakt. We bezoeken eerst het goudmuseum waar de goudvoorraad van de nationale bank opgeslagen ligt onder de vorm van kunstvoorwerpen van voor de kolonisatie. Bijzonder indrukwekkend maar we mochten jammer genoeg niet mee naar buiten nemen :-(

Ook hier weer overdadige versiering ter gelegenheid van Kerst, er wordt hier wel geen glüwhein geserveerd maar daarvoor krijg je hier wel een heerlijke warme kruidendrank met een beetje rum voor in de plaats. We gaan ook op zoek naar een nieuwe E-reader voor Cindy want die was niet opgewassen tegen haar elleboog maar dat blijkt niet zo´n eenvoudige opgave te zijn. Aan elektronische snufjes geen gebrek, er is hier zelfs een heel winkelcentrum gewijd aan alleen maar elektronische toestellen maar jammer genoeg geen E-readers (wel tablet-PC´s in overvloed).

Het historische centrum van de stad krijgt ook nog een bezoekje met zijn gigantische kerstboom en met op de achtergrond het justitie paleis wat in 1985 nog het slachtoffer werd van een gijzeling door de paramilitaire groep M-19 en waarbij 100 doden vielen, waaronder twaalf rechters.

Men had ons gewaarschuwd voor Bogota dat dit een gevaarlijke stad zou zijn maar wij hebben ons er gedurende de drie dagen op ons gemak gevoeld. Je moet natuurlijk je gezond verstand gebruiken en niet gaan rondlopen met dure camera´s rond je nek en wegblijven uit de roze buurten :-). De mensen zijn ook hier weer supervriendelijk, zo ook de eigenaars van de parking, de camion wordt van binnen en van buiten gekeurd, er worden wederzijdse foto´s getrokken en vooral veel afgelachen.

Achter de auto´s het huisje van de familie:

Zipaquirá ligt een kleine 50km boven Bogota en is bekend om zijn zoutkathedraal die is gemaakt in een zoutmijn. Ze bestaat uit een 14-tal kapellen die de kruisweg van Jezus weergeven en uiteindelijk kom je dan terecht in de kathedraal zelf die bestaat uit drie grote delen waarin de geboorte, het leven en de dood van Jezus worden uitgebeeld. Het geheel is heel kleurrijk verlicht wat het allemaal een mysterieuze sfeer geeft. 

Villa de Leyva is één van de mooiste koloniale stadjes van Colombia en net als wij eraan komen is er het grote Festival de Luces ofwel het feest van het licht waar er van heinde en ver volk naar toekomt. Heel de dag zijn er optredens om het centrale plein maar de climax van de avond is de grote vuurwerk wedstrijd, waarbij verschillende bedrijven wedijveren om het mooiste vuurwerk spektakel en een spektakel is het, we hebben nog nooit ergens zo´n massa vuurwerk weten afschieten als daar, het ééne nog mooier dan het andere, jammer genoeg niet op foto vast te leggen maar we hebben ervan genoten.

Villa de Veyla kreunt nog een beetje onder het Festival de Luces, de grote meute heeft het dorp nu verlaten en het is er aangenaam vertoeven. We genieten nog een paar dagen van onze mooie plaats in de voortuin van ´Renacer Guesthouse´, maken nog kennis met een paar andere travellers waaronder Thomas, een Zwitser die alleen onderweg is in een Toyota Landcruiser en Elisabeth en Horst, een gepensioneerd Duits koppel die al enkele jaren onderweg zijn in Zuid-Amerika. We treffen hier ook de eerste Kürzhauber van onze trip maar de Duitse eigenaars zijn jammer genoeg niet hier, zij zijn ter gelegenheid van de feestdagen enkele weken terug naar huis vertrokken.

Van Villa de Leyva gaat het dan verder richting het noorden. De temperatuur stijgt nu met elke meter die we dalen, de lucht wordt vochtiger en het gaat allemaal wat klammer aanvoelen, dat wordt weer effe wennen na bijna een half jaar boven de 2000 meter geleefd te hebben. Tot voor kort hadden we nog redelijk wat regen in de namiddag maar nu zijn de dagen meestal helder, het regenseizoen ligt dan ook achter ons en het kan alleen maar heter worden :-)

We doen een kleine tussenstop aan een waterval enkele kilometers voorbij San Gil, waar iedereen een beetje verkoeling zoekt tegen de middaghitte.

Stopplaats voor die dag is de parking van het park Chicamocha van waaruit we een prachtig uitzicht hebben over de canyon. Je kan van hieruit ook een kabellift nemen tot aan de andere kant van de vallei maar hiervoor passen we omdat we er zelf door gaan rijden met de camion. We zetten onze  stoeltjes buiten en proberen te genieten van de zonsondergang maar dat was natuurlijk buiten de Colombianen gerekend. Zodra we neerzitten worden we omringd door nieuwsgierigen en voordat we het goed en wel beseffen is de zon onder, geen zonsondergang maar wel weer een leuk gesprek rijker.

De dag nadien rijden we door de canyon waar we weer genieten van prachtige vergezichten. Onderweg ook wat foto´s getrokken van de wegreuzen die hier rondrijden, prachtige glimmende camions die tot in de puntjes onderhouden worden.

Onze slaapplaats aan het Terpel tankstation met de bijhorende keuter, we hebben hem maar wat brood gegeven want hij zag er niet echt doorvoed uit.

We rijden hier niet ver van de Venezolaanse grens en dat merken we al snel in één van de dorpjes. Brandstof verkopen op de zwarte markt is hier big business die hier afkomstig is van Venezuela. De brandstof is daar zelfs goedkoper dan water. Het dorp is doordrongen van de benzinelucht, niet echt een plaats om ongeacht een peukske buiten te smijten :-)

En dan is het zover, onze eerste platte band met de camion. We moeten stoppen voor wegenwerken en bij het vertrekken merken we een vreemd geluid rechts achter. We kunnen stoppen in een kleine invoegstrook en daar wordt al snel duidelijk dat we ´platte tube´ hebben. Een reservewiel van 110Kg steken bij 45° in de zon viel wel een beetje tegen. De band laten we plakken bij een Llanteria voor 14000 COP (6,5€) inclusief twee pintjes ;-)

Door onze lekke band is het al donker als we op Camping Casa Grande arriveren, we horen de branding wel maar zien niets. `s Morgens worden we dan getrakteerd met dit uitzicht op de Caribische kust, het leven kan toch mooi zijn.

Na een aantal dagen op de camping breken we op richting Cartagena, onderweg komen we nog een toffe Canadese familie tegen met twee kinderen die onderweg zijn van noord naar zuid.

Cartagena, door vele Colombianen beschreven als de parel van de Caraïben, met een prachtige oude binnenstad en een moderne rand, Boca Grande genoemd. De stad telt één miljoen inwoners en is één van de belangrijkste havens aan de Caraïben. Het ziet er allemaal zeer afgeborsteld uit en vormt een groot contrast ten opzichte van het binnenland maar wij vonden het er niet zo tof want het is er verschrikkelijk heet en het is niet zo zeer de hitte maar de bijkomende luchtvochtigheid van nagenoeg 100% die maakt dat je bij de kleinste inspanning begint te zweten gelijk zot. Afkoelen doet het ´s avonds nauwelijks en we liggen ´s nachts dan ook lekker te sudderen in eigen nat :-(. Hier willen we geen eindejaar vieren en we trekken na een drietal dagen terug naar Santa Marta. We moeten hier wel nog eens terugkomen maar daarover later meer.

Een beetje af koelen onder de buitendouche:

Santa Marta / Rodadero, beiden vormen bijna één grotere stad  en liggen ook aan de kust maar hier komt de lucht van het binnenland waardoor het allemaal een beetje dragelijker wordt. We landen op de camping Cantamar, waar we ook oud op nieuw gaan vieren. We hebben al een uitnodiging gekregen voor het eindejaarsfeest, we zijn benieuwd.

Één van de vele eetstalletjes op het strand, hier wordt van alles geserveerd, van pizza tot gevulde pattat, niet de gezondste hapjes maar oooooo zo lekker.

Ons plaatsje op de camping waar we weer kennis maken met een paar families en natuurlijk moeten we met z´n allen op de foto :-)

 

 

Vorig verslag    Overzicht    Volgend verslag